Login

17.06.2014 | 12:06 uur

WERELDBEKERBRIEF

Tijdens het WK volgen de Belgische journalist Raf Willems en Nederlandse journalist Guus van Holland de aanvoerders op de voet. Om de paar dagen, tot aan de finale, schrijven zij elkaar weer een 'wereldbekerbrief'. Met oog voor de sociale rol portretteren Raf en Guus op persoonlijke wijze aanvoerders, spelers, scheidsrechters, coaches, supporters. Deze 3e editie: Mario Balotelli

Beste Guus,

Vandaag schrijf ik je graag een brief over...Mario Balotelli! Balotelli? Inderdaad, ik begrijp je verrassing. Geen grotere individualist in het wereld(beker)voetbal dan de man met de hanenkam die racistische skinheads tijdens het EK 2012 in Polen afdreigde met een paar kopstoten op hun kale knikker. Had ik graag gezien, Guus. Balottelli was alweer beslissend tegen Engeland, dus hij staat ook om sportieve redenen in de spotlights. Om Mario's psyche te intrepreteren, correspondeerde ik enige tijd geleden met John Foot. Ik laat je even meegenieten van onze conversatie.

John Foot schreef Calcio, a history of Italian football. De Engelsman is Professor of Modern Italian History aan het University College London en pendelt vaak over en weer naar zijn zoon in Milaan. Momenteel bestudeert hij het werk van de wereldberoemde antipsychiater Franco Basaglia. Wie dringt beter door tot het innerlijke van zowel de gekwelde natie als van het opstandige individu? John Foot: “Yo Sono Italiano. Ik ben een Italiaan. Mario poneert het met zin voor provocatie. Zijn manier van zijn...kleding, karakter, attitude...Italiaanser kan het niet:  hier sta ik, ik, ik, ik! Maar...de kleur van zijn huid is zwart. Hij is dus de zwarte Italiaan, die volgens zijn xenofobe landgenoten niet bestaat. Een onmogelijke contradictie, zowel voor hem als voor zijn belagers. Alomtegenwoordig én tegelijk onzichtbaar. Een stevige minderheid maakte hem in de stadions van Serie A het leven zuur met hun racistische spreekkoren: er zijn geen Italiaanse negers. Dat moet hij als bijzonder agressief hebben ervaren. Hij is de immigrant die de extreme nationalisten overtroeft qua Italiaanse mentaliteit. Bovendien stalt hij zijn rijkdom uit. Zijn doelpunten tegen Duitsland waren bijzonder belangrijk. Het betekende zijn stap naar volwassenheid. Van dan af accepteerde de meerderheid hem pas écht als Italiaan. Langzamerhand slikken mensen hun vooroordelen in. Hij opende met zijn optreden de deur voor andere donkere spelers. Verandert hij de mentaliteit van de nieuwe generatie? Misschien. Tijdens één van mijn bezoeken aan een lagere school in Cagliari sprak ik met jongetjes van twaalf die hun favoriete club inruilden voor...Manchester City omdat ze hem cool vonden. Hij heeft intussen al zijn plaats in de geschiedenis verworven, als Squadradebutant met Afrikaanse roots.  Niet vanzelfsprekend want hij is een mens met een zeer gecompliceerde persoonlijkheid,  met die eigenaardige mix van narcisme, woede, arrogantie én ontwapenende kindsheid. Franco Basaglia (1924-1980) stelde de schandalige psychiatrische praktijken van electroshocks en isoleercellen aan de kaak. Voor hem stond de mens centraal en hij zocht de oorzaak van de waanzin eerder in zieke sociale relaties dan in hersenbeperkingen. Van Basaglia naar Balotelli is een kleine stap. Hij zou zeggen: ga even zitten, ik zal trachten je te begrijpen ook al lijkt dat een onmogelijke opgave. Basaglia zou van Balotelli houden en hem het vertrouwen geven. Zoiets zou Mario veel deugd doen. Yo Sono Italiano? Yes, he is!”

 

En-dat-is-ie, vriend Guus, dat moet jij met voorliefde voor Italië toch plezier doen?

Volg even de tweets van Balotelli en je krijgt de slappe lach.

 

Van harte,


Raf Willems

33.167 aanvoerders!

111%

Dit seizoen gaan we voor 30.000 Aanvoerders.

Geef het door en verzamel zo veel mogelijk voetballiefhebbers die zich verantwoordelijk voelen voor onze sport.

Dan maak je kans op unieke voetbalprijzen! Ik ben een Aanvoerder, jij ook?

ik sluit me ook aan!