Login

16.06.2014 | 09:06 uur

WERELDBEKERBRIEF

Tijdens het WK volgen de Belgische journalist Raf Willems en Nederlandse journalist Guus van Holland de aanvoerders op de voet. Om de paar dagen, tot aan de finale, schrijven zij elkaar weer een 'wereldbekerbrief'. Met oog voor de sociale rol portretteren Raf en Guus op persoonlijke wijze aanvoerders, spelers, scheidsrechters, coaches, supporters. Deze 2e editie: Vicente del Bosque

Beste Raf,

Vooral door jouw ode aan Xavi, het draaipunt van Barcelona en het Spaanse nationale elftal, heb ik vrijdag met bijzondere belangstelling naar deze bijzondere voetballer gekeken. Het draaide niet bij hem, hoe hij ook wendde en keerde, hoe hij ook probeerde tiki-taka met zijn speelkameraadje Iniesta in al zijn schoonheid te demonstreren. Dat was voor een belangrijk deel ook het gevolg van het antwoord van Nederland, noem het gedurfd reactievoetbal.

Ik kan hier gemakkelijk de loftrompet steken over Nederlandse spelers. Maar, zoals je weet, heb ik in mijn hart een speciaal plekje voor verliezers. Dit keer dus voor Xavi, zijn broers en hun pleegvader, bondscoach Vicente del Bosque. Ik heb me in die wedstrijd vaak in mijn voetbalhart laten raken door uitzonderlijke staaltjes voetbal. Maar het diepst werd ik geraakt door het gebaar van Del Bosque, kort na het laatste fluitsignaal.

De coach van het Spaanse elftal richtte zijn grote lijf op, dat al zijn eigen verdriet moest torsen, en liep langs de spelers op de reservebank. Een voor een kregen ze een troostende aai over het hoofd. Zoals een vader dat doet, zoals je als zoon van je vader verwacht als je teleurgesteld bent. Zoals een vaderlijke coach dat dient te doen als zijn spelers zwaar verlies hebben moeten incasseren.

De meeste coaches geven hun spelers een hand, anderen lopen vol van hun eigen teleurstelling weg. Del Bosque (63) is een vader, een aanvoerder. Hij maakte van zijn pleegkinderen, bij Barcelona, Real Madrid en het Spaanse nationale elftal verwend met de grootste grote prijzen en veel geld, een hechte familie. Van steenrijke jongens, grote sterren en minder grote sterren smeedde hij een eenheid die in 2010 wereldkampioen werd.

Collega-coaches hebben hem al eens (mede door zijn eerdere successen bij Real Madrid) een groot psycholoog genoemd. Niet zozeer vanwege zijn tactisch inzicht, maar omdat hij een man is met gezag: streng doch rechtvaardig, maar vooral vaderlijk en vol liefde.

Del Bosque heeft deze Spaanse spelers alles zien winnen. Hij heeft ze geleerd samen te winnen, nu leert hij ze samen verliezen. Geen excuses, geen verwijten aan arbitrage of moeilijke omstandigheden. Gewoon verlies aanvaarden. Het enige waar je dan als verliezer behoefte aan hebt, is een aai over je bol. Troost. 

Dat zul jij begrijpen, Raf. Een coach dient een empathische vader te zijn.

Vriendelijke groet

Guus

33.151 aanvoerders!

111%

Dit seizoen gaan we voor 30.000 Aanvoerders.

Geef het door en verzamel zo veel mogelijk voetballiefhebbers die zich verantwoordelijk voelen voor onze sport.

Dan maak je kans op unieke voetbalprijzen! Ik ben een Aanvoerder, jij ook?

ik sluit me ook aan!